miraçname - üç şiir

 

 İnci/ten

 

 Paslı merhem,

 nur imge,

 siyah gül;

Hepsini geçtim gecenin ışığında,

hepsi geçti geceden.

Gençtim, ‘gencinen’ diye sırlanan harabat ehli vardı.

 

‘Paslı merhem’, nazik kurtlarını şifaya mazhar eyledi.

‘Nur imge’, ‘siyah gül’e muaşaka teklif etti.

Hakikat, dürr-i yetim.

 

Ne mehmet ne tuna ne de emrullah,

isimlerin galip geldiği yerde,

                                      Esma’sına

     isimsiz adıyorum kendimi.

 

Başka bildiğim yok.

Yok’u bilmek için onca ‘bilgi’.

Yoksam, var ol.

 

Varla yok arasızlığında incinen hakikat.

İncin--

       Sin.

 

           ***

gülnur

 

‘inci ten’ kanatlarıyla arz-ı endam edince Namus,

Güzel’in güz eli,

          ufkun uçurumunda suspus

 imkan ve vücub ortasında füsus

 Gül’e Nur…

 

 ey ins

         an ki sana mubeşşirat,

         hakikat

         o iki yayın arasından sızmada halen rüyalarına.

         mekan/sızım. arş-ı âlâ nam burak mekandır gül kalbine.

 

 ya sin;

         hazinen olan sır, işte sen, sadrı azam,

         karalı parça, saklanmada beyt-ül haramda.

         rüyayım gör beni. ada kendini, tedbir terk ettiğindi, ada/

                                                                                    k/ün,

         olmaktan emir, şanı ‘selamun kavlen’.

 

 süt, ikramdır,

 kan, ‘nuri siyah içre nuru iman’.

 dîl, çırası gökte tüten.

      ***

dünyadasın işte paslı merhemde

 

geldi rüya düştü yere

arza insan uykuya rüya

                 ahire yakaza

‘şeb efruz’ talihin yüzüne baka baka

sen de düş yare

 

aşkın yanık nefesi

bak

gör görebilirsen içini

göz gözü görmüyor duman

ciğerde ‘len terani’

 

selim ateş çok harlı

körük heva dolu

ki nokta kör eder gözü

aşkın batıni sözü

ilim nokta… ben cahil

seyreyledim içimde büyüttüğüm şiiri

 

kalp kara kızıl et, niyet bakir mücerret

İki kanatlı kapıdan evi, inşa et.

 

mısra-ı berceste ile göğe çıkan şah--

eser, essin.

‘çeşmini gördüm unutdum derdi de dermânı da’

gözü gör

nokta…